Αιωνοβιότητα

Η ελιά είναι ένα πραγματικό ηφαίστειο ζωής έτοιμο να εκκραγεί κάθε φορά που οι περιβαλλοντικές συνθήκες προσπαθούν να της κόψουν το δρόμο της ανάπτυξης. Χιλιάδες σπίθες ζωής καραδοκούν στους φλοιούς της (λανθάνοντες οφθαλμοί) και ιδιαίτερα σε κείνους  του λαιμού της. Έτοιμες να πεταχτούν και να φουντώσουν δίνοντας νέους κλάδους. Κι αν συμβεί να ξεραθεί ο κορμός αναφύεται άλλος από την ρίζα

Από δω και η μακροζωία της, η αιωνοβιότητά της.

Τα δερματώδη μικρά φύλλα της, σκεπaσμένα στην πάνω  επιφάνεια από μιά αδιάβροχη ουσία (την κουτίνη) κι από κάτω πλούσια σε βαθιούς λάρυγγες με μικρά στόματα, της δίνουν μεγάλη ανθεκτικότητα στα ξηρά κλίματα

Παρενιαυτοφορία

Η ελιά έχει την ιδιότητα να καρποφορεί στο ξύλο της προηγούμενης χρονιάς κι αυτό δυναμώνει την τάση της να καρποφορεί κάθε δεύτερο χρόνο, να παρενιαυτοφορεί. Η τάση αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες οι κυριότεροι από τους οποίους είναι η ποικιλία, το κλάδεμα και το μέγεθος του φορτίου της χρονιάς της μεγάλης παραγωγής-

Η παρενιαυτοφορία βρίσκει τις ρίζες της  στην ιδιότητα της ελιάς να δένει, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, περισσότερο καρπό από κείνον που τις επιτρέπουν οι δυνάμεις της, έτσι καταναλώνει πολλά από  τα θρεπτικά συστατικά που έχει στην διαθεσή της και δεν της μένουν αρκετά για την νέα βλάστηση. Η νέα βλάστηση για να καρποφορήσει πρέπει νάχει μήκος τουλάχιστον  25-30 εκατοστά.

Η διαφοροποίηση των ‘’ματιών’’

Τα ‘’μάτια’’ στην άκρη των βλαστών καθώς κι ένα μέρος των ματιών που βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων είναι ξυλοφόρα. Τα υπόλοιπα μάτια που βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων δίνουν μιά μικρή βλάστηση κι αν οι συνθήκες το επιτρέπουν ανθίζουν και καρποφορούν.

Η στροφή αυτή των ματιών προς την καρποφορία, η διαφοροποίηση τους, γίνεται γύρω τους 2 με 3 μήνες πριν την άνθιση. Γι αυτό η λίπανση για νά ’χει μιά καλή επίδραση πρέπει να γίνεται πρίν ( στο τέλος του χειμώνα) ακριβώς για να διευκολύνει την διαφοροποίηση των ματιών-

Επιφανειακό  ριζικό σύστημα

Οι ρίζες της ελιά τρέχουν επιφανειακά. Γι αυτό το δούλεμα του εδάφους δεν πρέπει να ξεπερνά  τα 20-25 εκατοστά.

ΟΙ  ‘’λαίμαργοι’’ βλαστοί .

Η ηφαιστειιακή ζωτική δύναμη της ελιάς  εκφράζεται και με την τάση της, ιδιαίτερα όταν έχουν αρχίσει τα γεράματα, να πετάει εύκολα ζωηρούς  βλαστούς , τους λεγόμενους λαίμαργους. Βλαστοί που δεν καρποφορούν και γι αυτό πρέπει να αφαιρούνται. Εκτός αν μπορούν να χρησιμεύσουν για την δημιουργία καινούργιων μπράτσων  για να κοπούν τα πιό γερασμένα.