Ανοικτή Επιστολή

Παρτε θέση για την ελαιοκομία

Ανοικτή επιστολή προς τους υποψηφίους

Περιφέρειας και Δήμων Μεσσηνίας

Από τον Μεσσηνιακό τύπο

Προς όλους τους:

Υποψηφίους Περιφερειάρχες Πελοποννήσου

Υποψήφιους Δημάρχους Μεσσηνίας

Κύριοι Υποψήφιοι,

αυτό τον μήνα τελειώνει ουσιαστικά άλλη μια χρονιά ( η τρίτη-τέταρτη κατά σειρά) βαριάς κρίσης των ευρωπαϊκών αγορών του ελαιολάδου ενώ η αρχή της νέας συγκομιδής συνοδεύεται από τους πιο κακούς οιωνούς. Είναι πια ολοφάνερο ότι πρόκειται για μια δομική κρίση υπερπαραγωγής του ελαιοκομικού τομέα, στην οποία συμβάλλει και η Ελλάδα όντας χώρα σημαντικά πλεονασματική, και σαν τέτοια ζητάει πολιτικές σοβαρών δομικών αλλαγών.

Με την κατάργηση των Νομαρχιών και την συγκέντρωση των καθηκόντων τους στις Περιφέρειες αυξάνει κι ο ρόλος τους, πολιτικός και θεσμικός, στην διαμόρφωση της τοπικής και εθνικής αγροτικής πολιτικής.

Η ΕΕ με την νέα ΚΑΠ, υπό συζήτηση, δίνει έμφαση στην οικογενειακή γεωργική εκμετάλλευση, κι όχι στην βιομηχανική, ικανή να παράγει ελαιόλαδο και βρώσιμες ελιές σε εξευτελιστικές τιμές, ποντάροντας στα προϊόντα ποιότητας και υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα τον ρόλο των ΠΟΠ-ΠΓΕ στην αξιοποίηση των αγροτικών προϊόντων.

Πιο ρόλο διεκδικείτε σαν αυριανοί ιθύνοντες της Περιφέρειας η του νέου ενισχυμένου Καλλικρατικού Δήμου στην διαμόρφωση μιας νέας εθνικής αγροτικής πολιτικής και ποιες οι προτάσεις σας για μια νέα ελαιοκομική πολιτική;

Πιστεύουμε ότι πολλά από τα προβλήματα της μεσσηνιακής ελαιοκομίας ζητούν όμως και τοπικές αποφάσεις και λύσεις καθώς και το ξεπέρασμα της αποκλειστικότητας της Αθηνοκεντρικής λήψης αποφάσεων.

Η Μεσσηνία είναι ο πρώτος ελαιουργικός νομός της Ελλάδας με 55-60.000 τόνους ελαιόλαδο στο οποίο αντιστοιχούν σήμερα γύρω τα 150 εκατομμύρια Ευρώ ακαθάριστου αγροτικού εισοδήματος (που δεν καλύπτει τα έξοδα των αγροτών) αξία που διπλασιάζεται στην φάση της εμφιάλωση και λείπει από τον μεσσηνιακό ισολογισμό. Κι αυτό γιατί η εμφιάλωση (παρά την ποιότητα του προϊόντος) γίνεται κατά το πλείστον έξω από τον Μεσσηνιακό χώρο ( στην Ιταλία και στην υπόλοιπη Ελλάδα) και στην συντριπτική του πλειοψηφία χωρίς να φαίνεται η προέλευση του.

Η φυγή αυτή σε μορφή χύμα του ποιοτικά ανώτερου μεσσηνιακού λαδιού σε εξευτελιστικές τιμές οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην τραγική αποτυχία της λαθεμένης ελληνικής νομοθετικής και πρακτικής εφαρμογής της ευνοϊκής ( για την Μεσσηνία) ευρωπαϊκής νομοθεσίας υποστήριξης και προστασίας των παραδοσιακών προϊόντων (ΠΟΠ-ΠΓΕ) ιδιαίτερα εκείνων που προέρχονται από προβληματικές περιοχές όπως ακριβώς η Μεσσηνία.

Όσον αφορά την ελιά Καλαμάτα πρόσφατα ο Μεσσηνιακός τύπος έφερε στην δημοσιότητα την δραματική κατάσταση παραποίησης και εξαπάτησης των καταναλωτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στο βαθμό που η καλλιέργεια και η παραγωγή της αναγνωρισμένης και καταχωρισμένης ελιάς Καλαμάτα κινδυνεύει να εγκαταλειφτεί.

Η τιμή στη παραγωγή του κατοχυρωμένου, με ευρωπαϊκή καταχώριση, ελαιολάδου δεν διαφοροποιήθηκε πράγμα που γίνεται σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τα καταχωρισμένα ελαιόλαδα. Στις άλλες ελαιοπαραγωγικές χώρες όμως όλη η διαδικασία επεξεργασίας και εμφιάλωσης γίνεται μόνο στην προστατευόμενη ζώνη προέλευσης.

Συγκρίνοντας την κατάσταση αυτή με εκείνη των άλλων χωρών είναι φανερό ότι οι βασικότερες αιτίες αυτής της μη αξιοποίησης και παραποίησης των Μεσσηνιακών προϊόντων ανάγονται:

1.-Στις αλλοπρόσαλλες προδιαγραφές που κατατέθηκαν στην ΕΕ το 1992 και που για 18 ολόκληρα χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να διορθωθούν. Έτσι χωρίς καμιά ποιοτική επιλογή στη πηγή επιτρέπεται να εμφιαλώνονται ή/και να επεξεργάζονται εκτός Μεσσηνίας ( παρόλο που το αντίστοιχο δυναμικό δεν λείπει στον μεσσηνιακό χώρο) περνώντας από το καθαρτήριο της χοντρικής εμπορίας χύμα που οδηγεί στην εξομοίωση των τιμών στην παραγωγή με τις χαμηλότερες των αγορών . Σε αντίθεση με τους στόχους της ευρωπαϊκής νομοθετικής φιλοσοφίας.

2.-Στην έλλειψη κάθε πραγματικού ελέγχου καθώς και των σχετικών οργάνων ελέγχου και πιστοποίησης (μέχρι προ τίνος).

3.-Στην δημιουργία -εδώ και 2-3 χρόνια- οργάνων πιστοποίησης στα οποία ανατίθεται και ο έλεγχος στην διακίνηση και στην εμπορία διατηρώντας τον Αθηνοκεντρικό-γραφειοκρατικό χαρακτήρα του συστήματος χωρίς την συμμετοχή του γεωγραφικού χώρου (γεωγραφική ζώνη προέλευσης). Χωρίς την συμμετοχή των πρωταγωνιστών της γεωγραφικής ζώνης (καλλιεργητών, βιοτεχνιών και βιομηχανιών εμφιάλωσης).

Σας ερωτάμε λοιπόν: ποιες είναι οι απόψεις σας και τι προτείνετε για να ξεπεραστούν;

Καλή επιτυχία·

Θανάσης Μαυρούλης