Διπλάσια η τιμή του εξτραπαρθένου στο Μπάρι έναντι του ισπανικού και του ελληνικού.

Η Ισπανική άποψη του γιατί...

Η τιμή τού εξτραπαρθένου ελαιολάδου στην Ιταλία ήταν πάντοτε ελαφρώς υψηλότερη από την αντίστοιχη των άλλων παραγωγικών χωρών, αλλά αυτό που συνέβη τους τελευταίους μήνες δεν έχει καμία λογική εξήγηση σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά.
Ενώ στην Ισπανία η τιμή του ελαιολάδου υποχώρησε κατά 5% τους τελευταίους δώδεκα μήνες, στην Ιταλία την ίδια περίοδο αυξήθηκε κατά το 45% .
Τιμή στην αγορά του Μπάρι: 3.98 € / kg, Jaén 1,98 € / kg, Κρήτη: 1.80 € / kg
Δεν είναι εύκολο να βρεθεί μια λογική εξήγηση στην φετινή διακύμανση των τιμών
στις ευρωπαϊκές αγορές παραγωγής ελαιολάδου, και ​​ειδικά της ανώτερης κατηγορίας: το Εξαιρετικό Παρθένο.
Πριν από λίγες ημέρες το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου (ΔΣΕ) έδωσε στη δημοσιότητα τις τιμές που πληρώνονται στην πηγή, στους αγρότες, στο Μπάρι (Ιταλία), στο Jaén (Ισπανία) και στην Κρήτη (Ελλάδα). Οι τιμές στους αγρότες για το λάδι χύμα στην Ισπανία και την Ελλάδα είναι παρόμοιες, ενώ στην  Ιταλία τον Απρίλιο του 2011, ήταν διπλάσιες για το Εξαιρετικό Παρθένο.
Αν αναλύσουμε περαιτέρω την εξέλιξη των τιμών διαπιστώνουμε, ότι η τιμή του
εξτραπαρθένου στην Ιταλία ήταν πάντοτε λίγο υψηλότερη, αλλά από το 2010 η διαφορά αυξάνεται στο βαθμό που κατά το τελευταίο έτος, ενώ η τιμή στην Ισπανία του εξτραπαρθένου,όπως αναφέραμε, μειώθηκε κατά 5%, στην Ιταλία αυξήθηκε κατά το 45%, εξ ου και η αύξηση της διαφοράς που διπλασιάζει την τιμή.

Αναζητώντας τις αιτίες θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πρώτα απ’ όλα ότι έχουμε να
κάνουμε με μια διαφορά ποιότητας ανάμεσα στην μια χώρα και την άλλη. Τέτοια δυνατότητα όμως αποκλείεται δεδομένου ότι τα ισπανικά ελαιοτριβεία παράγουν τα τελευταία χρόνια ένα χυμό υψηλής ποιότητας, τουλάχιστον όχι κατώτερη από εκείνη των ιταλικών ελαιοτριβείων.
Θα μπορούσε επίσης να αποδοθεί η διαφορά στην αντίληψη της ποιότητας απο μέρους του καταναλωτή, και όχι στην πραγματική ποιότητα της αγοράς, ανάμεσα στα διάφορα λάδια  επηρεασμένος εν μέρει  από πρόσφατες θέσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης, κυρίως στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, μέσω των οποίων το Πανεπιστήμιο του Davis αμφισβήτησε την ποιότητα του εξτραπαρθένου ελαιολάδου που εισάγεται στις ΗΠΑ. Αλλά η δικαιολογία αυτή δεν έχει βάσεις εφόσον αυτό το ζήτημα του Πανεπιστημίου Davis , είναι αβάσιμο, κι έχει εξ ίσου ανατινάξει εμπορικά σήματα τόσο Ιταλικά όσο και Ισπανικά και Ελληνικά.
Ως εκ τούτου, και σε αναζήτηση μιας συνεπούς απάντησης δεν μας μένει παρά το
επιχείρημα ότι οι ιταλοί καταναλωτές και οι εμφιαλωτές ποντάρουν περισσότερο στο
λάδι τους από ό, τι στις άλλες χώρες, ακόμη κι αν την θεωρήσουμε αυτήν
την άποψη ρομαντική μπορούμε να καταλήξουμε ότι οι Ιταλοί καταναλωτές ταυτίζονται με τους παραγωγό και τους βιομηχάνους, γνωρίζοντας ότι οι τρέχουσες τιμές του
ελαιόλαδου είναι χαμηλότερες του κόστους, είναι πρόθυμοι να ανταμείψουν μόνο τους
ελαιοκαλλιεργητές, διότι πιστεύουν ότι η ελιά αποτελεί μέρος του αρχαίου πολιτισμού τους και δεν πρέπει να εξαφανιστεί από τον ιταλικό χώρο.
Με αυτή την έννοια πιστεύουμε ότι η ευαισθητοποίηση του κοινού είναι σημαντική,
όπως είναι αλήθεια ότι ο Ισπανός καταναλωτής αντιμετωπίζει σήμερα μεγάλες δυσκολίες λόγω της κρίσης που διέρχεται η χώρα και προτιμά τις χαμηλές τιμές, αλλά δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να εξηγήσουμε στονκαταναλωτή ότι ο γεωργός ζει με το σχοινί στο λαιμό, ο ισπανικός ελαιώνας είναι μέρος της αρχαίας οικονομίας της χώρας μας και ότι είναι ηθικό και δίκαιο αποτελεί να ανταμειφθεί δίκαια η ελαιοκαλλιέργεια.

Δύο είναι τα επιχειρήματα αυτής της στρατηγικής: Πρώτον, οι μελέτες γύρω από την
συμπεριφορά των καταναλωτών, συμπεριλαμβανομένων αυτών που πραγματοποίησε και η AEMO, διαπιστώνουν  ότι οι Ισπανοί καταναλωτές είναι πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα για ένα  προϊόν ποιότητας όπως το ελαιόλαδο, από την άλλη πλευρά μπορούμε να πούμε πως δεν είναι αλήθεια ότι επειδή είναι φθηνότερο το ελαιόλαδο καταναλώνεται περισσότερο στην Ισπανία, το αντίθετο μάλιστα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Οργανισμού Ελαιολάδου.
ΑΕΜΟ 08.07.2011

Σημ.Σύνταξης:
Με αυτή την λογική για να εξομοιωθεί η κατασταση της Ισπανίας και της Ελλάδας με εκείνητης Ιταλίας θα πρέπει να σταματήσει η αύξηση της παραγωγής τους και η εσωτερική  τους καταναλωση  να τριπλασιατεί.