Κραυγή από την Αυστραλία

Κραυγή από την Αυστραλία για την ελιά Καλαμάτας

Όταν το καλό του τόπου ενδιαφέρει μόνο τους ξενιτεμένους

Επιστολή συμπατριώτη στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»( 23.01.11)

Κύριε διευθυντά,

Σε πρόσφατο άρθρο η εφημερίδα σας ασχολήθηκε με το Δήμο της Καλαμάτας και την πιθανή προώθηση

από αυτόν του “εθνικού (καλαματιανού) προϊόντος“, της ελιάς και του λαδιού.

Εχετε απόλυτο δίκιο όταν επικρίνετε το δήμο ότι δεν κάνει απολύτως τίποτα για να προωθήσει αυτά τα

προϊόντα που μας έχουν κάνει διεθνώς γνωστούς.

Ξέρετε, καλή είναι η ιστορία μας και καλό είναι που αυτοβραβεύουμε τους εαυτούς μας για την επανάστα-

ση του ‘21 που ξεκίνησε από την πόλη μας, καθώς και για τους τόσο σπουδαίους αρχαίους προγόνους

μας, αλλά πρέπει κάποτε να ξεκολλήσουμε από αυτά. Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε το Σαμαρά και

τον Κουσελά σαν σωτήρες μας γιατί δεν είναι -μόνο λίγους από μας μπορούν να βολέψουν σε καμιά θεσού-

λα...- και να δούμε την σημερινή Καλαμάτα κατάματα και με ρεαλισμό.

Είναι απαράδεκτο όταν μπαίνει ο επισκέπτης στην πόλη να μην υπάρχει ούτε ένα σημάδι, μια εικόνα, κάτι

που να του λέει ότι η πόλη αυτή είναι που παράγει τις περίφημες καλαματιανές ελιές, “Kalamata Olives”, τις

οποίες πολλοί σε πολλά μέρη προσπάθησαν να καλλιεργήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν να φτάσουν την

ποιότητά τους.

Είναι απαράδεκτο ούτε μια αθλητική ομάδα της πόλης να μην έχει στη φανέλα της το σήμα μιας ελιάς. Είναι

απαράδεκτο ότι στο κέντρο της πόλης δεν υπάρχει μια ελιά περιφραγμένη έτσι που να προκαλεί εντύπωση.

Θα σας αναφέρω μόνο ένα περιστατικό από ένα ταξίδι μου στην Κεντρική Αυστραλία (καμία σχέση με

την Κεντρική Ελλάδα, εδώ μιλάμε για ερημιά και αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων): Εκεί λοιπόν στη μέση του

πουθενά, σε μια μέτριας κατηγορίας καφετέρια πουλούσαν σαλάτες και ανέγραφαν στον πίνακα ότι θα

μπορούσε ο πελάτης να έχει και Καλαματιανές ελιές! Στην άλλη άκρη του κόσμου!

Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι θα έκαναν οι Αμερικάνοι αν μια πόλη τους είχε το προνόμιο να παράγει

ελιές σαν τις δικές μας. Η απάντηση είναι εύκολη: Θα την είχαν κάνει γνωστή ακόμα και στους πυγμαίους της

Κεντρικής Αφρικής. Πώς; Δεν ξέρω εγώ. Οι εταιρείες μάρκετινγκ όμως ξέρουν... και αν δεν ξέρουν οι ελληνικές,

ξέρουν οι αμερικάνικες.

Με εκτίμηση,

Χρήστος Σαρδέλης

Μελβούρνη Αυστραλίας

Ο φίλος Σαρδέλης, ελπίζω να με συγχωρέσει, κάνει ένα λάθος όταν γράφει «είναι απαράδεκτο στο κέντρο της πόλης δεν υπάρχει  μια ελιά περιφραγμένη έτσι που να προκαλεί εντύπωση».

Στην Καλαμάτα υπάρχει μια αιωνόβια ελιά 800-900 ετών περιφραγμένη στην οδό Λακωνικής-αναγνωρισμένο μνημείο της φύσης ­αλλά ελάχιστοι ξέρουν πως υπάρχει. Το διάβασα σε κάποιο βιβλίο κι όταν έκανα την ιστοσελίδα μας σκέφτηκα ότι η πρώτη φωτογραφία στην φωτο-γκαλερί  έπρεπε να είναι αυτή της ελιάς

Όντας κι εγώ ξενιτεμένος, σαν και σένα φίλε Σαρδέλη, το πρώτο πράγμα που έκανα κατεβαίνοντας .στην Καλαμάτα ήταν να αναζητήσω  το δέντρο διέτρεξα με το αυτοκίνητο 4-5 φορές την οδό Λακωνικής προς τις δυο κατευθύνσεις ρωτώντας για το δέντρο. Ρώτησα τουλάχιστον δέκα ανθρώπους πριν να βρεθεί κάποιος να μου υποδείξει το σημείο.

Όταν έφτασα απογοητεύτηκα! Ένα τεράστιο πανέμορφο και καλοκλαδεμένο δέντρο (ένδειξη ότι υπάρχει πάντα ένας τελευταίος μωικανός)  σε ένα αρκετά μεγάλο γήπεδο διαχωρισμένο με διαδρόμους γερά περιφραγμένο με μια μεγάλη πόρτα εισόδου σκουριασμένη που απ΄την πρώτη ματιά καταλάβαινες ότι δεν είχε ανοίξει εδώ και μερικά χρόνια. Όλα μέσα έδειχνα εγκατάλειψη. Εκτός απ’ την κλαδεμένη ελιά με την πανέμορφη κώμη της. Κι όχι μόνο! Ο χώρος είχε μετατραπεί σε βοσκοτόπι ή καλύτερα σε γαλάρι. Μέσα πράγματι υπήρχαν κι έβοσκαν 5-6 πρόβατα. Η βόρεια πλευρά του δέντρου είναι σχεδόν κολλημένη σ’ ένα συνοριακό φράχτη και ουσιαστικά μη επισκέψιμη (θα μάθω αργότερα· ότι το γειτονικό  γήπεδο ήταν του δημοσίου με κηπευτικές εγκαταστάσεις σχεδόν κολλημένες κι αυτές στο συνοριακό φράχτη). Στάθηκε αδύνατο να βρω έναν τρόπο να μπω να την φωτογραφήσω.

Έφυγα στενοχωρημένος. Δεν μπορούσα όμως να αποδεχτών την ήττα μου. Ξαναγύρισα μετά από δυο τρεις ημέρες αποφασισμένος να αγοράσω μια σκάλα για να ξεπεράσω τον φράχτη. Όταν γυρίζοντας γύρω από την περίφραξη αναρωτώμενος από πού βάζουν τα πρόβατα ανακάλυψα ένα πρόχειρο άνοιγμα δεμένο με σύρματα. Από όπου και μπήκα!

Τις φωτογραφίες μπορεί να τις δεις στην φωτογκαλερί.

Στην ιστοσελίδα μας καταγγείλαμε πολλές φορές ότι ενώ η ονομασία «ελιά Καλαμάτα» είναι καταχωρισμένη στην Ευρώπη, και επομένως προστατευόμενη και κατοχυρωμένη, στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες παράγονται  ελιές Καλαμάτας έξω από το μεσσηνιακό χώρο, την γεωγραφική προστατευμένη ζώνη,  όπως θα έπρεπε κατά τον νόμο . Παρ΄ολες τις τεκμηριωμένες καταγγελίες μας δεν άλλαξε τίποτε. Τον πρόβλημα δεν ενδιαφέρει κανέναν!

Αγαπητέ φίλε αυτή είναι η Ελλάδα μας: Ένας ρομαντικός νόστος.

Εγκάρδια

Θανάσης Μαυρούλης

www.elies-ladikalamatiano.gr