Η ταυτότητα της Καλαμάτας

Από την Μεσσ.εφημ.“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ “   06.02-2011

Γράφει

ο Ηλίας Μπιτσάνης

Η Καλαμάτα να αναζητήσει

τη δική της ταυτότητα

Εδώ και πολλά χρόνια ισχυριζόμαστε ότι η Καλαμάτα έχει μια σειρά από στοιχεία

ταυτότητας που μπορεί να αποτελέσει επώνυμη περιοχή προέλευσης προϊόντων και

προορισμού επισκεπτών...

Εδώ και πολλά χρόνια ισχυριζόμαστε ότι η Καλαμάτα έχει μια σειρά από στοιχεία ταυτότητας που μπορεί να αποτελέσει επώνυμη περιοχή προέλευσης προϊόντων και προορισμού επισκεπτών.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς αυτά τα στοιχεία αξιοποιούνται με βάση ένα ορισμένο σχέδιο που θα στηρίζεται σε όλες τις μεθόδους προώθησηςπροϊόντων στην λεγόμενη “οικονομία της αγοράς“.

Στο μεσοδιάστημα δύο σημαντικών γιορτών της πόλης και εν μέσω εκδηλώσεων εντυπωσιασμού, όπως αυτά με τα “καλάθια προϊόντων“ των περιφερειών, θα ήταν χρήσιμο να ιχνηλατήσουμε τα αποτυπώματα της Καλαμάτας (και προφανώς της ευρύτερης περιοχής) και να καταγράψουμε εκείνα τα στοιχεία που ζητούν αξιοποίηση. Στοιχεία που έχουν να κάνουν με την πρωτογενή παραγωγή και την τυποποίηση, με την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής. Και συγκροτούν ένα δυναμικό που μπορεί να θέσει σε κίνηση τις τοπικές δυνάμεις και να κάνει την ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας μια αναγνωρίσιμη κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη.

ΕΛΙΕΣ ΚΑΙ ΛΑΔΙ

Η πρωτογενής παραγωγή συνδεδεμένη με την “ελιά Καλαμών“ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Πρόκειται για μια υπόθεση η οποία έχει τεθεί προς συζήτηση αμέτρητες φορές, αλλά ουδέποτε ο δήμος ανέλαβε μια σοβαρή προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, χρειάζεται η υποστήριξη από το πολιτικό προσωπικό που θα είναι σε θέση να καθοδηγήσει αλλά και να στηριχτεί σε μιαυπηρεσία η οποία θα έχει ως στόχο να αναζητήσει τρόπους αξιοποίησης του παγκόσμιου brand  name που ακούει στο όνομα “ελιές Καλαμών“. Ο Δήμος Καλαμάτας σήμερα είναι ένα “κρατίδιο“ το οποίο “ανασαίνει“ στους ρυθμούς της παραγωγήςελιάς (και ελαιολάδου εννοείται), αλλά το όνομα και η ποιότητα λεηλατούνται ανά τον κόσμο από διάφορους  επιτήδειους. Βεβαίως και η υπόθεση αυτή αφορά εκείνους οι οποίοι παράγουν το προϊόν και τους φορείς που τους εκπροσωπούν, αλλά... κράτος είναι μόνον ο δήμος και αυτός έχει το ειδικό βάρος που θα μπορούσε να σηκώσει στις πλάτες του την προστασία και την προβολή του προϊόντος. “Ελιές Καλαμών“ από την Αργεντινή που φθάνουν μάλιστα και μέχρι την Καλαμάτα, είναι προφανές ότι δημιουργούν τεράστια σύγχυση στονκόσμο και πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι ουδέποτε έχουν πληροφορηθεί ότι “Καλαμά-τα“ είναι μια περιοχή του πλανήτη και όχι  ένα... εμπορικό σήμα.

Ο δήμος οφείλει να απλώσει την ομπρέλα του πάνω από το προϊόν, να επιδιώξει το συντονισμό των φορέων που έχουν ενδιαφέρον γι’ αυτό το θέμα, να συνδιοργανώσει τις πρωτοβουλίες εκείνες οι οποίες θα συνδυάσουν προβολή, προώθηση και επίσκεψη στον τόπο που καλλιεργείται η ελιά με “ταυτότητα“. Να φθάσει μέχρι του σημείου προσέλκυσης επισκεπτών στην περιοχή που θα μαζέψουν μαζί με τους ντόπιους τις ελιές, θα βγάλουν το λάδι της χρονιάς τους στο ελαιοτριβείο ή θα φτιάξουν μαζί με τη γιαγιά της οικογένειας τις αυθεντικές “ελιές Καλαμών“. Τα παράγουμε εμείς και αυθεντικά είναι όταν τα φτιάχνουμε εμείς για το σπίτι μας, θα μπορούσε να είναι μι ιδέα η οποία θα συνδύαζε το τριήμερο της επαφής με τη φύση, τη χειρωνακτικ εργασία που έχει ξεχάσει ο άνθρωπος της πόλης και την παραγωγή αυθεντικών προϊόντων οικοτεχνίας. Και φυσικά υπάρχει ένα πλήθος ιδεών και πρωτοβουλιών οι οποίες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν και να συγκλίνουν στην κατεύθυνση που προαναφέρθηκε. Και εννοείται ότι τίποτε δεν μπορεί να προωθηθεί χωρίς ένα πιστοποιητικό “τοπικής κουζίνας“ το οποίο θα μπορούσαν να φέρουν μόνον όσα  καταστήματα συμμορφώνονταν με ορισμένους κανόνες και κυρίως στην προμήθεια  και ορθή χρήση τοπικών προϊόντων στο σύνολό τους.

Και δεν είναι μόνον οι ελιές που σερβίρονται και πολλές φορές τις αφήνουμε στην άκρη του πιάτου, το ελαιόλαδο που μόνον ως “ακαθορίστου συστάσεως και προελεύσεως“ μπορεί να χαρακτηρισθεί σε πολλά καταστήματα, η φέτα που πρόκειται για άσπρο τυρί μαζικής προμήθειας από πολυκαταστήματα. Είναι ένα σύνολο προϊόντων τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την ντόπια παραγωγή, αλλά και φαγητών τα οποία έχουν πάρει διαζύγιο με την τοπική γαστρονομία.

Ολα αυτά δεν μπορεί παρά να είναι στην ατζέντα του δήμου ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να κάνει το... μάγειρα. Οφείλει όμως να προωθεί σε συνεργασία με τους φορείς μέτρα που θα αναδεικνύουν τον ξεχωριστό χαρακτήρα της περιοχής σε όλη τη γκάμα των αγροτικών  προϊόντων.