Ο Διαγωνισμός ΠΑΝΕΛΑΙΟΝ της Καλαμάτας: γιατί;

Η ομιλία του Προέδρου του ΣΥΜΕΠΟΠ κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων

Την νέα αυτή, την δεύτερη, πραγματοποίηση του διαγωνισμού ΠΑΝΕΛΑΙΟΝ θελήσανε να την προσφέρουμε για να ενισχύσουμε την ωραία αυτή εκδήλωση  του Φεστιβάλ ελαιολάδου, που αυτόνομα ανέλαβε να οργανώσει, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Καλαμάτας, μέλος του Συλλόγου μας, με στόχο να συμβάλλει στην επικέντρωση της προσοχής όλων μας στον ζωτικό αυτό τομέα της μεσσηνιακής οικονομίας. Και τον ευχαριστούμε!

Ζητώ συγγνώμη, επίσης, αν θα εκμεταλλευτώ την υπομονή σας προσπαθώντας να  εξηγήσω το γιοατί του διαγωνισμού μας ΠΑΝΕΛΑΙΟΝ, που αρχίσαμε το 2013 στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την μεσογειακή Διατροφή στην Κορώνη, με μια απάντηση στο άλλο ερωτηματικό:

Τι το ιδιαίτερο έχoυν τα καθαρά έξτρα παρθένα ελαιόλαδα που λαμβάνονται  από την κορωνέικη;

Θέλω να πιστεύω ότι η σωστή απάντηση είναι: ότι πρόκειται για μοναδικά προϊόντα!
Όχι ότι τα άλλα είναι κατώτερα.
Τα άλλα αναμφίβολα δεν έχουν το χαρακτηριστικό της μοναδικότητας που διακρίνουν τα εξτραπαρθένα που λαμβάνονται αποκλειστικά από την κορωνέικη ποικιλία, και ιδιαίτερα την μεσσηνιακή.

Το μαρτυρεί το γεγονός ότι πολλά από τα λάδια που κυκλοφορούν στην  Ευρώπη, κι όχι μόνο, θα έδιναν άλλη εντύπωση στον καταναλωτή  χωρίς την ισχυρή και  σωτήρια για αυτά επιρροή της κορωνέικης.
Το μεσσηνιακό λάδι που προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από την  κορωνέικη ποικιλία παρά τις δυσκολίες ερμηνείας του, παρ' ότι είναι  δύσκολη και περίπλοκη η αποδεκτικότητά του, από τους καταναλωτές που δεν το γνωρίζουν, στην πράξη κυριαρχεί στις καταναλωτικές  αγορές χάρη στην πολυπλευρότητά του. Μαρτυρία της μεγάλης δουλειάς που γίνεται στο χωράφι, στο ελαιοτριβείο,  και ιδιαίτερα στην τυποποίηση πριν συσκευαστεί.
Τα μη αναμειγμένα με άλλα ελαιόλαδα της μεσσηνιακής κορωνέικης αποτελούν μια συμπυκνωμένη ενέργεια. Μια αφάνταστη ενέργεια.
Κι αν αυτό για τους μεσσήνιους αποτελεί οπωσδήποτε πλεονέκτημα και καύχημα είναι όμως και μια δυσκολοβάσταχτη βαριά  κληρονομιά.
Γιατί τα ελαιόλαδα αυτά, δεν είναι εύκολης ερμηνείας και προσέγγισης. Δεν απαντάνε άμεσα στα γούστα και τις απαιτήσεις  του σύγχρονου καταναλωτή που δεν τα γνωρίζει γιατί δεν του τα προσφέρουν μέχρι τώρα ατόφια . Συνηθισμένος όπως είναι, από τις εμπορικές ανάγκες της μεγάλης βιομηχανίας, σε λάδια γλυκά , μαλακά, στα οποία  οι πικρές νότες ή  λείπουν ή ακούγονται ελάχιστα.
Πικρές νότες που φανερώνουν την ύπαρξη αντιοξειδωτικών ουσιών που τα τοποθετούν στο ζενίθ της υγειηνότητας.
Το εργαλείο με το οποίο μπορούν να ξεπεραστούν λοιπόν οι δυσκολίες αποδεξιμότητας των πικρών και πικάντικων γεύσεων βρίσκεται στην  ικανότητα, την τέχνη, των ειδικών τυποποίησης.
Τέχνη που τους επιτρέπει να προσφέρουν ελαιόλαδα με δυνατή προσωπικότητα, με ιδιαίτερο χαρακτήρα, χωρίς δυσαρμονίες και υπερβολικότητες.
Κι εδώ πρέπει να αναζητηθεί η λύση του προβλήματος της αποδεξιμότητας του μη αναμειγμένου με άλλες ποικιλίες μεσσηνιακού κορωνέικου που πρέπει να προστατεύσουμε, να διατηρήσουμε και να θωρακίσουμε .
Ύστερα την κάθε αμφιβολία την λύνει η αγορά.
Η οποία αγορά τα αναζητεί και τα επιθυμεί.
Και ιδιαίτερα τα αναζητούν οι τυποποιητές οι οποίοι με αυτά τα ελαιόλαδα κατορθώνουν  να δώσουν ψυχή και διεισδυτική δύναμη σε ελαιόλαδα που αλλιώς θα ήταν ελάχιστα ελκυστικά ή που μετά από λίγο καιρό θα γίνονταν αντιληπτά σαν λάδια σβησμένα, που δεν λένε τίποτα.
Εδώ βρίσκεται η αιτία της  αναζήτηση τους από τους ιταλούς εισαγωγείς,  η δραστηριότητα των οποίων βασίζεται στην ικανότητά τους να παράγουν  μπλέντινγκ ποιότητας.
Το πιο δύσκολο και περίπλοκο για τα μεσσηνιακά λάδια σήμερα, και αύριο του λαδιού ΠΟΠ Καλαμάτα, δεν είναι τόσο η βελτίωση της ποιότητας στην παραγωγή, που με μια σοβαρή προσπάθεια μπορεί να επιτευχθεί, όσο η επικοινωνία των ιδιαιτεροτήτων που τα χαρακτηρίζουν. Και η αναβάθμισή τους σε κατανοητές και συμμεριζόμενες αξίες.
Το πιο δύσκολο πράγματι είναι να πείσουμε  τον καταναλωτή  να τα δεχτεί ατόφια, σαν χυμό του ελαιόκαρπου. Όπως ακριβώς λαμβάνονται  στο ελαιοτριβείο.
Μη αναμειγμένα με λάδια άλλων ποικιλιών.
Και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αναπτυχθεί κάθε μας προσπάθεια.
Και να μην πέσουμε θύματα των σειρήνων του εύκολου.
Κι αυτό γιατί λίγο-λιγο  αλλάζει η αντίληψη του λαδιού.
Παίρνοντας σαν δεδομένο ότι  ο καταναλωτής σε αυτή τη φάση θα είναι ο τελευταίος που θα καταλάβει την αξία του ατόφιου μεσσηνιακού λαδιού.
Καθήκον δικό μας είναι να διευκολύνουμε το πέρασμα, την διάδοση, της νέας κουλτούρας, με  κατάλληλες  επικοινωνιακές καμπάνιες εμπλέκοντας σε αυτή ιδιαίτερα αυτούς που το προσφέρουν στην κατανάλωση, που  διαδίδουν την κουλτούρα της  διατροφής υψηλής ποιότητας, όπως οι chef.
Οι ειδικοί λένε ότι όλα παίζονται στο μέτωπο της επικοινωνίας. Και η επικοινωνία στις ΠΟΠ πρέπεςι να είνα κοινή, coditio sine qua non.
Είναι γνωστό ότι στα τηλέφωνα των  εταιρειών  συσκευασίας φτάνουν μόνο παράπονα για την πικράδα και το πικάντικο του λαδιού.
Προχθές ένας έλληνας στενός μου φίλος στην Μπολώνια μου επέστρεψε ένα πεντόλιτρο που του είχα χαρίσει, γιατί στην οικογένεια του δεν αρέσει σε κανέναν.
Πολύ πικρό και γρατζουνάει στο λαιμό!!
Με άλλα λόγια παραπονούνται  όταν  το λάδι παρουσιάζει τις γνήσιες  θετικές διατροφικές και οργανοληπτικές ιδιότητες του.
Το ατόφιο μεσσηνιακό λάδι δεν γίνεται αποδεκτό αν ο καταναλωτής δεν το γνωρίζει.
Είναι απαραίτητη η εκπαίδευση στην κατανάλωση.
Αλλά είναι ακόμη πιο απαραίτητη η εκπαίδευση για μια σωστή χρήση του λαδιού.
Λίγο πολύ όπως του  κρασιού.
Κι αυτή πρέπει να είναι η φιλοσοφία της προσφοράς του προϊόντος.
Είμαστε ακόμη,  ιδιαίτερα στη χώρα μας, μακριά από την αντίληψη ότι και τα λάδια πρέπει να προσφέρονται με βάση τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν.
Πολλοί αγνοούν τις συνέπειες της χρήσης ενός λαδιού με υψηλές καρικευτικές ιδιότητες που αποτελούν χαρακτηριστικό όλων των λαδιών ποιότητας με έντονες και οξείς νότες  όσφρησης, γεύσης και  αφής.
Το πρόβλημα δεν είναι να επιβάλουμε μια γεύση.
Αλλά να εκπαιδεύσουμε στην επιλογή της κατάλληλης χρήσης: ρίχνοντας το λιγότερο, με μέτρο, δίνοντας γεύση και άρωμα χωρίς να σκεπάζει την γεύση και τα αρώματα των πρώτων υλών του φαγητού.
Αυτό που εξακολουθεί  να λείπει είναι η συνειδητοποίηση των ιδιοτήτων του μεσσηνιακού μονοποικιλιακού λαδιού το οποίο πρέπει να δουλεύεται  με τον κατάλληλο τρόπο και να χρησιμοποιείται ατόφιο, μη αναμειγμένο.
Όχι μόνο σαν επιλογή αλλά και σαν υποχρέωση εφαρμογής των προδιαγραφών, στην περίπτωση των ΠΟΠ.
Αυτό είναι το στοίχημα μας. Το στοίχημα της ΠΟΠ !
Η ΠΟΠ αν χρησιμοποιηθεί σωστά, όπως επιβάλεται, μπορεί να μας επιτρέψει να κερδίσουμε αυτό το στοίχημα.
Οι πραγματικοί, οι έμπειροι  τυποποιητές-εμφιαλωτές  ξέρουν ότι μέσα από την ανάμειξη, με την τέχνη του bleding, μέσα από την υλοποίηση  καταλλήλων  συνδυασμών μεταξύ λαδιών  της ίδιας ποικιλίας της περιοχής, είναι δυνατόν να παράγουν σκευάσματα  με διαφορετικά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά. Αποκτώντας προϊόντα  με λιγότερη πικράδα,  πιο στρογγυλά, που μπορούν να γίνουν πιο ευπρόσδεκτα από τους νεόφυτους  καταναλωτές λαδιού ποιότητας. Ή από τους καταναλωτές που προτιμούν πιο απαλά λάδια.
Και για να το επιτύχουν αυτό πρέπει να γνωρίζουν καλά την πρώτη ύλη. Η οποία πολλές φορές μπορεί να διαφέρει από χωριό σε χωριό, από λόφο σε λόφο της Μεσσηνίας, από χτήμα σε χτήμα, από χρονιά σε χρονιά..
Βρίσκεται εδώ η ανάγκη της συνεχούς και οργανωμένης επιμόρφωσης στενά δεμένη με την τυποποίηση και η συσκευασία που, στην περίπτωση των ΠΟΠ, και γιαυτό θα πρέπει  να γίνονται στην περιοχή παραγωγής.
Η επιμόρφωση αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο.
Η λειψή γνώση της ύλης οδηγεί σε παρεξηγήσεις.
Όποιος όμως είναι εξοικειωμένος με ένα ζωντανό υλικό όπως ο χυμός του λαδιού, ξέρει ότι ένα ελαιόλαδο, σαν το μεσσηνιακό κορωνέικο, είναι πιο ρυθμήσιμο και πιο ευέλικτο από πολλά άλλα ελαιόλαδα.
Γιατί μπορεί, μέσω της τέχνης της μείξης, του blending, να το κάνει από μεσαία  φρουτώδες ως και έντονα. Κι ακόμη και πιο μαλακό.
Μπορεί δηλαδή να το κάνει πιο αποδεκτό προσφέροντας το καθώς η φύση το προσφέρει: καθαρό, αμιγές, αλλά με πολλούς σχηματισμούς.
Αυτή είναι η ποιότητα!!!  Που, αν ο θεός είναι δίκαιος, δεν είναι αποκλειστικά προϊόν της φύσης, αλλά του ανθρώπου.
Να με συγχωρήσετε αν σε πολλούς  φανεί παρατραβηγμένο αυτό που θα ειπώ. Αλλά το τολμώ. Το λάδι είναι σε μεγάλο βαθμό όπως το κρασί.
Η ποιότητα γεννιέται μεν στο χωράφι αλλά μεγαλώνει και διαμορφώνεται στην φάση της επεξεργασίας.
Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετούνται οι διαγωνισμοί ποιότητας.
Όπου όλα τα διαγωνιζόμενα ελαιόλαδα είναι αναμφίβολα ανώτερης ποιότητας.
Ο διαγωνισμός είναι το μέτρο, το ηλιοτρόπιο, της ικανότητας, του επιπέδου της τέχνης της μείξης, του μπλέντινγκ, του τυποποιητή κι όχι του μετρήματος μιας ανύπαρκτης μετρήσιμης ποιότητας.
Οι διαγωνισμοί προϋποθέτουν όρεξη, μεράκι για την καινοτομία, την έρευνα και την αναζήτηση του καλύτερου. Είναι αυτό που ο Σύλλογός μας, ο ΣΥΜΕΠΟΠ, επιδιώκει να προκαλέσει στην αγροτοβιομηχανική μεσσηνιακή αλυσίδα.
Να συμβάλλει στο να ανοίξουν τα πανιά για την πλεύση στην θάλασσα της παγκόσμιας αγοράς όχι των βυτίων αλλά του εμφιαλωμένου μεσσηνιακού ελαιολάδου. Μια από τις τόσες  προϋθέσεις για την απελευθέρωση της εσωτερικής μας αγοράς από τα ολιγοπωλιακά δεσμά. (19.04.15)

Copyright (C) 2009 @elies-ladikalamatiano.gr All rights reserved. Σχεδιασμός Ιστοσελίδας:Webico Creative Studios.